Jan Vredenburg Ouwe Liefde Roest Niet

Liedjes, liedjes, liedjes.

2011-01-09T04:00:00.000-08:00

Toen Peter en ik hadden besloten dat de nieuwe show over Cliff Richard zou gaan hadden we (althans ik) nog niet in de gaten wat we op ons hals haalden.
Een show duurt 2 uur en daar gaan een beperkt aantal liedjes in.
Cliff Richard heeft echter alleen al meer dan genoeg hits om meer dan 10 shows te vullen, en dan hebben ik het nog niet eens over de films en z'n prachtige albumsongs.
Dus kiezen en schrappen.
Een shortlist gemaakt en met heel veel zelfdiscipline (en ook de nodige zelfkennis want ik moet het ook nog kunnen zingen) bleek ik evengoed nog aan een lijst te komen van meer dan 50 favorieten.
Dat zijn evengoed meer dan 3 shows en dan moet het publiek brood meenemen anders halen we nog steeds niet.
Gelukkig is Peter realistischer en heeft hij heel streng een tijdperk genomen vanaf 1958 tot 1965. Mooie periode waarin muzikaal heel veel gebeurd is en ook veel over te vertellen valt.

Kom ik bij het volgende probleem: de kleding, (broeken met kachelpijpen en puntschoenen) is geen punt. Voor de Cliff danspasjes krijg ik de gewrichten met behulp van een choreografe wel weer soepel, maar..........die kuif !!!! de kapper die op mijn vraag 'een beetje bijknippen' voor mij zo'n kuif kan produceren moet nog geboren worden.
Filmpje :

Intussen heb ik zoveel plezier en beleef ik zo ontzettend veel vreugde aan het repeteren van de songs en de verbindende teksten, dat het, zonder dat ik nog maar één voet op het podium gezet heb, al een feest is om aan te werken.
Als we dat enthousiasme en spelplezier over het voetlicht kunnen krijgen kon dit wel eens meerdere seizoenen lang heel veel mensen een gezellige avond kunnen bezorgen.

We houden jullie op de hoogte.

ON THE ROAD AGAIN

2011-01-02T04:48:00.000-08:00

Ik geef toe, het is een poosje stil geweest.
Wees gerust, we hebben niet stil gezeten.
Van alles uitgeprobeerd, van Nederlandstalige Pop tot weer een nieuwe show rond een radioprogramma.
Het was het allemaal niet echt, dus zijn Peter (de gitarist) en ik eens een middagje bij elkaar gaan zitten om te praten wat ons nu ècht bewogen heeft om ooit met een band te beginnen.
Daar kwam een bijzondere overeenkomst uit. Peter had een heilige adoratie voor Hank B. Marvin, de sologitarist van The Shadows terwijl ik in die jaren nogal beïnvloed werd door een meisje waar ik m'n hart aan verloren had en mij niets anders liet horen dan Cliff Richard songs. Geen wonder dat ik dan ook al snel Cliff songs ging repeteren en zingen met mijn allereerste bandje : The Dandy's.
Nu is Peter zo ongeveer de grootste Cliff & The Shadowskenner van Nederland, speelt hij de nummers met z'n ogen dicht en kent de songs, de films tot in detail. Dus wat gaan we doen?

Met Peter voorop als de man die de weg weet, gaan we een avondvullende show brengen rond Cliff and the Shadows.
En deze keer niet met een Bonte avondtrein, maar met een dubbeldeks bus !!

Werktitel: Memories
Het gaat net als bij de Bonte Dinsdagavond Trein een show worden vol beelden, herinneringen van ons èn van jullie en veel, héél veel muziek

Dus slaat de fantasie weer meteen op hol en wil ik touren met een ....dubbeldekker!

Het wordt ook tijd dat er eens een leuke show rond de mannen komt, want Cliff is 70 geworden en tesamen met zijn Shadows geven ze al 50 jaar concerten.
Dus met dit Tribute to...........maken we een diepe buiging voor onze idolen die ons lang geleden met hun muziek op weg hielpen

Daar gaan we weer "On the Road again"

Dat gaat nu ietsje anders, maar het blijft swingen hoor.

En.........de laatste!

2010-04-19T08:13:00.000-07:00

Onvermijdelijk kwam íe dichterbij, het aller, allerlaatste optreden van De Bonte Dinsdagavond Trein
Het moest een keer gebeuren en wat is er dan mooier dan stoppen op het hoogtepunt.
Vorige week nog een dag lang samen met Linda Wagenmakers de tent laten uitpuilen van de enthousiaste plussers en dan nu een mooi en gedenkwaardig laatste optreden gedaan.
Natuurlijk nog even foto's van achter de schermen gemaakt en laat de beelden spreken.

Even voorstellen? Suur "nou tabé dan"

Zonder techniek is iedere productie gezien, hier het kloppend hart.

Tjonge jonge, hoe zat dat nou ook al weer: een nippeltje aan een touwtje aan een uhhh, Peter gitarist/accordionist

Wat een zooi, Het lijkt thuis wel: Theo onze drummer

Frank, onze bassist onverstoorbaar en altijd 'in' voor een "leuke" grap

Nog één keer gek doen met Esther, één van onze zangeressen

Bart, onze stille kracht en productieleider, zorgde dat altijd alles op tijd èn klaar was zorgde voor de kleding, voice-over, lichtbeelden en wat al niet.

Onlosmakelijk met Bart verbonden: Michael van Hoorne, producent, zanger, presentator
en bovenal een dikke vriend van me geworden.

Als alles staat, hangt en werkt gaan we voor de sound-check en het omkleden eten!
Altijd een hoogtepunt, in de kleinere accomodaties wordt er een kleedkamer omgebouwd tot keuken, in de grotere theaters wordt er een heuse mobiele keuken naar binnen gereden.
Altijd even lekker, voedzaam en ruim voldoende voor een tweede en zelfs een derde bord voor Suur en Theo, maar die moeten er nog (steeds) van groeien.

Nog even een gekke foto van Esther en Suur.

Tja, en ondanks het laatste optreden blijf ik toch ook vrolijk, want: There's no business like showbusiness.

Hier stopt de Trein, stapt de band uit en slaat een nieuwe weg in.
Op hele korte termijn zal ik iedereen laten weten wat we gaan doen.
Dat we doorgaan staat vast en met een nieuwe show met veel muziek en veel lol.

Jan Vredenburg

We'll meet again, don't know where don't know when
But I'll know we meet again some sunny day

H E L E M A A L VOL !!

2010-03-27T01:18:00.000-07:00

Nou ja, helemaal vol, niet helemaal, er was nog plek.

Vooraan waren nog twee plaatsen open, maar die vissers zaten nog op zee, volgens de grappende uitbater Kees.
Katwijk is altijd feest, niet alleen omdat het hele gezellige mensen zijn, maar er zitten steevast 2 of 3 zangkoren in de zaal.
Want ja, als je man op zee zit moet je toch wat, dus dan maar lekker gezellig met je buurvrouw op het koor.
Voor ons is dat meer dan prachtig, want vanaf het allereerste moment dat het doek opengaat en ik met het openingslied van start ga is het raak.
Ik zing het eerste couplet en vanaf dat moment worden we door een zaalbreed gemengd koor naar het eind gedragen.

Die gezelligheid heeft ook een andere kant, de voorstelling loopt altijd uit.
Gisterenavond zelfs meer dan een half uur en zelfs daarna bleef het nog lang onrustig in de foyer.

Ik maak me sterk dat toen ik om 02.30 uur vermoeid m'n bedje inrolde uitbater Kees heel tevreden z'n laatste bezoeker naar buiten bezemde en kon beginnen met het tellen van de buit.
Vooruit Kees! haal de netten maar binnen, het is vast een rijke buit geworden.

Ook al was dit de laatste keer met deze bezetting van De Bonte Dinsdagavond Trein, (zoals jullie weten ga ik na 3 jaar met mijn band Ouwe liefde Roest Niet op zoek naar nieuwe avonturen), maar wees gerust Kees, ik kom vast nog wel eens langs voor een van je vermaarde visjes met friet.
Iets wat ik iedereen kan aanraden: slibtong in het restaurant van Tripodia

Kees, een beetje droevig en stiekem een traantje wegpinkend heb ik afscheid van je genomen.

Nou tabé Kees, heel erg bedankt voor al je goede zorgen.

Jan Vredenburg en Ouwe Liefde Roest Niet

EEN NIEUWE LOOT AAN DE BOOM

2010-03-15T11:19:00.000-07:00

Ja ja, het moest er eens van komen natuurlijk.
Na jaren in de business alles via andere impressario´s hebben laten regelen is het nu zover dat we de Ouwe Liefde Roest Niet zaken zelf in de hand gaan nemen.
Niet omdat we ontevreden zijn met onze opdrachtgevers, maar gewoon omdat we meer tailormade willen werken.
Een mooi voorbeeld is onze fifties dinershow `DE SMAAK VAN OUWE LIEFDE´die we zelf produceren en waar we dan ook zelf in meespelen.
U kunt zelf het diner samenstellen, de locatie bepalen en de muziek uitzoeken.
U vraagt, en wij verzorgen het voor U.
Heeft uw man,vrouw,vader of moeder een bepaald favoriet lied? wij studeren het in en zorgen voor een onvergetelijke avond.
Een geweldig cadeau als uw ouders 25, 50 of misschien zelfs meer jaren getrouwd zijn.

Hartstikke gezellig, een fantastisch avondje uit en een GEWELDIG idee om uw partner, vader en/of moeder eens mee te verwennen.

Maar Janevents doet veel meer. Kijk eens op www.janevents.nl en mail ons als u vragen hebt.

Jan Vredenburg

A BLAST FROM THE PAST !

2010-03-09T05:25:00.000-08:00

Oosterhout!
Een plaats waar ik 2 hooguit 3 keer per jaar kom.
En dan ook nog omdat we dan in het o zo gezellige en gastvrije theater De Bussel staan.
Maar dit keer was wel heel bijzonder.
Afgezien van het lekkere optreden en de fijne kameraadschappelijke sfeer die er bij ons in "de Trein" hangt was dit voor mij persoonlijk een optreden met een gouden randje.
Normaal gesproken ga ik altijd in de foyer nog even handen schudden, maar nu moest ik snel weg vanwege vroege verplichtingen de volgende dag.
Moe en bezweet zat ik dus in de kleedkamer toen(vriend en collega)Michael binnenkwam en me meldde dat er een oudere dame voor me was die mij kende van lang geleden(?)
Ik kon me geen oudere dames van heel lang geleden herinneren dus ging haar, nieuwsgierig als ik ben,toch even de hand schudden.
Wat blèèk: Het was "tante Corrie" door mijn vrouw en haar zus in hun jonge jaren tante genoemd en de allerbeste vriendin van mijn 22 jaar geleden overleden schoonmoeder.
Ik kende de verhalen en anekdotes, maar had haar nog nooit in levende lijve mogen aanschouwen.
Tante Corrie bleek een kwieke, zeer gesoigneerde oude dame van maar liefst 82jaar te zijn.
Het werd een heel gezellig gesprek wat, hoewel ik deze Tante Corrie nog nooit gezien en gesproken had, heel vertrouwd aanvoelde.

Bij het afscheid moest ik natuurlijk beloven "de meisjes" de hartelijke groeten te doen en ik kreeg een hand en "een aai over m'n bol!!" Iets wat alleen mijn schoonmoeder pleegde te doen als ze afscheid nam na een bezoek aan ons.

Daar stond ik dan, 60 jaar jong perplex als aan de grond genageld en met tranen in m'n ogen, want het was alsof m'n schoonmoeder vanuit de hemel me even een aai over m'n bol was komen geven.
En voor ik 'pap' kon zeggen was Tante Corrie even snel en plotseling als ze gekomen was ook weer verdwenen.

Tante Corrie, ik weet natuurlijk niet of u m'n columns leest, maar bij deze voor U dit virtuele boeket.

Jan van Marianne

Theater Harderwijk? Geweldig!

2010-02-27T01:27:00.000-08:00

Harderwijk !!!! The place to be!

Soms zit het leven vol verrassingen.
Gisterenavond in een nagenoeg uitverkocht Harderwijk gestaan.
Prachtig!
De directie van het theater had dan ook kosten noch moeite gespaard om onze voorstelling eens flink onder de aandacht te brengen.
Dat werkte!

Er zat zelfs een oude dame van 103 jaar in de zaal.
Moet je je voorstellen, deze dame heeft zelfs het ontstaan van de radio meegemaakt.

Veel verse vis in de Harderwijkse theaterfuik
Na afloop naar de foyer, en heel veel felicitaties in ontvangst genomen en handen gedrukt van...........bezoekers uit de Flevopolder.
Mensen uit Biddinghuizen, mijn eigen woonplaats Dronten, Zeewolde, Almere en Lelystad.
Mensen die vorig jaar nog allemaal in De Meerpaal in Dronten aanwezig waren en ons dit jaar om onverklaarbare redenen moesten missen in hun theater.
Volgens zeggen hadden de vele telefoontjes en e-mails niets uitgehaald, dus dan maar, zoals die eigenzinnige Polderbewoners zijn, met z'n allen naar Harderwijk.
En....naar volle tevredenheid; leuk ontvangen, mooi theater, aardige mensen en die paar kilometer meer maakt ook niet uit, waren de commentaren.

Hulde voor de Harderwijkse theaterdirectie die weer een grote groep mensen uit de polder tot zijn vaste cliëntèle mag gaan rekenen.
Wat ons betreft? het maakt niet uit waar we staan, zolang we de kans maar krijgen om ons publiek te verwennen met steeds weer nieuwe shows en nieuwe nummers uit die goeie ouwe tijd, maar het Theater in Harderwijk is voor ons wel een héél warm en lekker bad gebleken.

Dank daarvoor.

Jan

Fanmail

2010-02-19T03:02:00.000-08:00

Van je fans moet je het hebben.

Je hebt het zelf nooit zo door, maar af en toe zijn er mensen die het zo leuk vinden dat ze nòg een keer komen en dan gewapend met camera.
Dàt, lieve mensen, zijn natuurlijk de èchte fans.
De bezoekers die bij ieder optreden het verschil maken, enthousiast meedoen, zich laten horen en na het optreden in de foyer ons bedanken voor die mooie performance, terwijl juist WIJ deze mensen zouden moeten bedanken en eren voor hun trouw en hun bijdrage aan een geslaagde avond.
Want zo zit het! Wij zouden nergens zijn als niet al die lieve en aardige mensen niet iedere keer een kaartje kopen en er samen met ons een feest van maken.
Hulde dus aan de fans.
En helemáál aan die ene die mij hele leuke actiefoto's opstuurde die ik jullie niet wil onthouden.

EEN NIEUW BEGIN

2010-02-12T04:40:00.000-08:00

Na de eerste schrik en de daarbij behorende reacties is de gevoelstempera-
tuur weer aangenaam te noemen.
De kou is uit de lucht en we kunnen weer plezier hebben.
Maar er is ook werk te doen.
Veel werk, veel research, veel nieuwe liedjes en schrijven, heel veel schrijven.
Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen, maar is Peter, mijn maat in het kwaad, ook druk doende om vanuit zijn invalshoek bijdragen te leveren.
En dan komt het grote moment van "Kill Your Darlings".
Een pijnlijk moment, vooral als jouw favorieten ten faveure van nog iets veel sterkers moeten sneuvelen.
Maar het gaat om het eindresultaat, en dat telt.

Het mooiste van alles is echter dat de oude spirit weer terug is! en dat de ideeën die er nu op papier staan al zoveel beter en sterker zijn.
Ouwe liefde is dus getransformeerd in een nieuwe liefde.
Het lijkt verdorie wel of de lente in de lucht zit.

Een nieuwe show, een nieuw geluid, geëngageerder en prachtige vergelijkjes tussen toen en nu
Wij zijn er met een paar maanden klaar voor, jullie ook??

Jan Vredenburg

Jan Vredenburg en de laatste loodjes

2010-01-31T02:25:00.000-08:00

Zoals altijd wegen de laatste loodjes altijd het zwaarst.
Dat kan ook niet anders, want het valt niet mee om na zoveel seizoenen toch gefocust te blijven.
Maar zoals Michael van Hoorne altijd zegt: we gaan voor 100% en anders doen we het niet.
Dus.......gaan we avond na avond tot het gaatje en rusten niet voordat het publiek mee staat te swingen en te zingen.
Ik kon het echter niet laten om gisterenavond wat sfeerbeelden te maken van een groep aan het eind van een tour.

Opbouw, eten, in het pak hijsen, concentreren, afbreken en diep in de nacht door de sneeuw weer naar huis.
Ook al hebben we een heuse eigen mobiele keuken mee waar regelmatig op gekookt wordt is vaak de tijd te krap om gezond te eten dus dan.......zijn we heel blij met Frites en een kroket.
Onze Theo echter moet goed eten, anders valt íe om en vandaar deze foto van onze Holle Bolle Theo;

En tot slot heeft de kleding het natuurlijk zwaar te verduren tijdens zo'n tour en dan is een strijkplank en strijkijzer wel praktisch ALS......je weet hoe dat moet!
Dus drummer ....in de kreukels
En.....TAA-DAAA......met behulp van bassist Frank weer uit de kreukels.

Tot slot kan ik jullie blij maken, want Ouwe Liefde Roest dus echt NIET

Na het doorhakken van een behoorlijk dikke knoop heb ik weer lucht en ruimte in mijn hoofd en heel voorzichtig komt er iets moois boven borrelen.
Daar ben ik zelf heel erg blij mee, want de laatste tijd leek het wel alsof er alleen maar mist en regen in m'n hoofd zat.

In ieder geval krijgt mijn grote held Willem Parel er ook weer een plaatsje in.
Ik hou jullie op de hoogte.

Jan Vredenburg

EIND GOED, AL GOED

2010-01-23T06:50:00.000-08:00

Als muzikant ben je eigenlijk een soort bouwvakker.
Je bouwt een huis en als het af is begin je weer aan iets nieuws.
Het is een eeuwig durend proces waar ik absoluut dol op ben.
Ik vind het heerlijk om een poos lang op het podium te staan en je gedachtengoed live neer te zetten voor een zaal met mensen.
Maar na één / twee seizoenen gaat het kriebelen en moet ik weer iets anders. Mooier, groter, intiemer, melodieuzer of juist gekker met een hoop sketches en verhaaltjes.

Met veel fantasie iets creeëren, schaven, herschrijven, try-outen en vervolgens weer schaven en fijnslijpen tot er een show staat die beantwoord aan de hoge verwachtingen van het publiek.
Heerlijk!!
Nu de kogel door de kerk is en we besloten hebben te stoppen met De Bonte Dinsdagavond Trein en vanaf April weer nieuwe wegen in te slaan, vliegen de nieuwe liedjes en ideeën weer door mijn hoofd.
Allerlei scenario's en onmogelijke combinaties bedenken is het liefste dat ik doe.
Wel is er gelukkig die rode draad die dwars door alles heen voor mij zichtbaar blijft.
Bij alles wat ik doe en bedenk heb ik maar één eis: het geschikt zijn voor de ouderen doelgroep.
Een doelgroep waar toch al zo verrekt weinig voor gedaan wordt en ik met mijn muziek nog wat gezelligheid en vertier voor hoop te brengen.
Intussen heb ik de ideale plek gevonden om na te denken over alle mooie liedjes en leuke anekdotes.

Pffffffff Veenendaal

2010-01-17T01:01:00.000-08:00

Veenendaal is altijd leuk.
Heel aardig en gastvrij personeel,de toneelmeester met zijn onafscheidelijke hondje en ook niet onbelangrijk! Héél erg leuk publiek.
Gisteren echter, had ik bij het weggaan van huis het onbestemde gevoel dat er iets in de lucht hing.
Logisch, ik had de nagalm van de reacties op onze mededeling dat de band ging stoppen aan het eind van het seizoen nog in m'n oren.
Maar echte muzikanten hebben een speciale knop die omgaat zodra het sein 'aanvang' gegeven is en met het doek op ging het dan ook weer ouderwets los.
Het was dus een hele gezellige en leuke voorstelling voor een zaal waarvan een flink aantal mensen de voorstelling al voor de tweede en zelfs voor de derde keer kwamen zien en het een feest der herkenning werd.
Ach, theater en opera werden in vroeger tijden niet voor niets uitgebeeld met een lachend en een huilend masker.
Het lijkt ook wel of de emoties van de lach en een traan op het podium nòg dichter bij elkaar liggen dan in het normale leven en zelfs versterkt worden.
En toen.......helemaal aan het eind van de avond kwam m'n voorgevoel toch nog uit!
De deur van de artiesteningang openzwaaiend stapte ik pardoes in minstens 5 cm vers gevallen sneeuw.
En ik heb GADVERDAMME toch al zo'n hekel aan die ***winter.
We zijn glijdend weer heelhuids thuisgekomen en eenmaal in m'n warme bed was het leed al weer snel geleden.
Op naar Sliedrecht en Winterswijk

Jan (te)Vredenburg

AAACH!! De Bonte Dinsdagavond Trein stopt Laatste optreden op 17 april in Steenbergen !!!

2010-01-15T14:20:00.000-08:00

Tja, het moest er natuurlijk toch een keer van komen.
17 april a.s. bereikt de Bonte Dinsdagavond trein definitief het eindpunt.
Afgelopen week heb ik de loodzware boodschap aan ons impresariaat en aan Chiel van Praag medegedeeld, die niet bepaald blij reageerden.
Het was dan ook zoals verwacht geen leuk moment.
Ik had al eerder samen met m'n bandmaatjes besloten dat het tijd is geworden om nieuwe wegen te gaan bewandelen en met nieuw repertoire en weer een andere frisse benadering ons publiek te blijven verwennen
Ik wil graag benadrukken dat we allemaal met heel veel liefde en plezier aan DBDAT gewerkt hebben en dat ik Michael en Chiel als vrienden beschouw.
Ik vind echter dat je jezelf niet moet gaan herhalen en betrapte mezelf er steeds vaker op dat ik het publiek weer op andere manieren wil verrassen.
En dan is er natuurlijk maar één mogelijkheid: stoppen op het hoogtepunt.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de band 'Ouwe Liefde' stopt.
Er wordt al hard gesleuteld aan nieuwe frisse ideeën, maar we gaan af en toe ook in nieuwe samenstellingen werken.
Dat werkt verfrissend en vaak ook vernieuwend dus dat sluiten we niet uit.
Maar onze stichting Ouwe Liefde Roest Niet blijft in tact en ons gemeenschappelijk doel blijft ook recht overeind.
Stoppen geeft lucht, voor iedereen.
Muziek maken is emotie en moet je met je hart doen. Daarnaast kan ik nu ook meer tijd besteden aan het uitbrengen van mijn boek, Peter en Frank kunnen even freewheelen met hun andere band Changin'
En samen met toetsenist Arthur en drummer Theo ben ik hard bezig
met het formeren van mijn eigen Stijldansband; "Dansen met Jansen"

Niet getreurd dus: Ouwe Liefde Roest Niet en daar houden we ons ook aan.
Er komen speciale kleine concertjes voor ouderen die lijden aan dementie en Alzheimer.

EN.....WE ZIJN NOG TOT EN MET 17 APRIL TE ZIEN IN DE THEATERS

Beatrix

2009-12-26T02:40:00.001-08:00

Vanmorgen even de Michiel van Erp documentaire over Beatrix bekeken.
Ik was vroeg op en gewapend met een kop koffie, een plak kerstbrood en m'n onafscheidelijke hondenvriend naast me liet ik het nieuwe meesterwerk van Michiel van Erp aan me voorbijtrekken.
Ik moet bekennen, in eerste instantie was ik wat sceptisch, want er is voor mij maar één koningin en dat was Juliana.
dat roepen we in iedere show, maar we menen het ook.
Ik heb niet zoveel met Beatrix, en vroeg me dus ook af of er over haar leven wel een mooie documentaire over te maken viel.
Het verschil tussen Beatrix en haar charismatische moeder is zó groot dat ik hier een beetje over twijfelde.
Ten onrechte !!!
Michiel van Erp heeft opnieuw een meesterwerk gemaakt; heel dicht bij de mensen, niet alleen over onze koningin, maar juist het leven van 'gewone alledaagse Beatrixen' op een meesterlijke wijze gemixed met het koninklijke keurslijf waar onze koninging iedere dag in geperst wordt.
Door deze geniale 'van Erp' aanpak krijgen we een bijzondere docu-traktatie voorgeschoteld.
Dat 'onze' Bee er ook in zat was voor ons een fantastisch gelukje, want hierdoor kon Michiel een van onze benefitoptredens bijwonen, wat ook ook prachtig te zien is in een stukje "Bus van Bussum naar Naarden"

Ik zie het nog steeds als een groot voorrecht om met mijn 'gave' (ik zie het liever als kunstje) mensen in tehuizen en instellingen een paar onbezorgde uurtjes te bezorgen.
Ik kan oprecht ontroerd raken als ik tijdens het zingen van "Sarina, een kind uit de Dessa" Indische mensen een traantje zie wegpinken.
Dan heb ik een snaar geraakt en in ieder geval die mensen heel even uit een isolement kunnen halen.

Een prachtige documentaire met een mooi aandeel daarin van 'ons Bee'
Persoonlijk ben ik hartstikke trots dat ik in een echte 'van Erp' mocht figureren, het voelt het een beetje als meeposeren voor de nachtwacht.

En nu op naar een nieuw jaar vol nieuwe kansen en mogelijkheden om het leven leuk en aangenaam te maken.

OP FILM !!!

2009-11-14T15:58:00.000-08:00

17 november.
Je kan zeggen wat je wil, maar ons leven is niet saai.
Vandaag hebben we met Ouwe Liefde Roest Niet opnamen gemaakt voor een documentaire over niemand minder dan koningin Beatrix.
Hartstikke leuk, en om ons verenigingsdoel 'oudere mensen een plezierige middag of avond te geven werden de opnamen gemaakt in het Naarderheem.
Een groot verzorgingshuis direct naast de Sky-Radiostudio's in het pittoreske Naarden en op een steenworp afstand van onze oefenstudio.
Het werd een leuke middag met onze eigen Bea (onze ouwe liefde roest niet zangeres) in de hoofdrol.
Morgen staan we Theater De Reehorst in EDEN.
Daar hebben we hele goede herinneringen aan dus daar kijk ik weer erg naar uit.

Ook begreep ik van het productieteam dat er in mijn blog nergens iets staat als U ons wilt boeken voor een middag of avond in uw verzorgings/bejaardenhuis. U kunt uw aanvraag dan sturen naar musicbymail@upcmail.nl.
Wij nemen dan contact met u op en kijken of het in te passen is in de agenda.

Nieuws* Nieuws* Nieuws

2009-10-22T09:41:00.000-07:00

Het kan raar lopen in de wereld.
Zo heb je niets om handen, zijn vanwege de crisis het aantal optredens geminimaliseerd en moet je noodgedwongen een baantje zoeken om je basis in stand te houden.
Nog geen jaar later komen er zoveel uitdagingen een aanbiedingen op je pad dat een week eingenlijk 9 dagen zou moeten hebben.
Van kleinschalige theateroptredens met Ouwe Liefde Roest Niet tot het schrijven van een nieuwe theatershow voor een B.N.er die zijn werkzaamheden naar het theaterpodium wil uitbreiden.
Daarnaast ben ik volop bezig met het schrijven van een boek over de schrijnende praktijken die ik in het afgelopen jaar bij mijn tijdelijke werkgever mee mocht maken en kreeg ik als klap op de vuurpijl nu het verzoek om met Ouwe Liefde dansavonden te gaan verzorgen.

Niet zomaar dansavonden, neehee, strictly dancetempo, dus van tango tot weense wals en van de voleta tot salsa.

We hebben nog geen naam voor het geheel, dus àls je een idee hebt.....

We hebben wel vast onze ontwerper een logo laten ontwerpen..Kijk!!
Een uitdaging pur sang natuurlijk wat heel veel vraagt van ons er MOET ouderwets gecrooned worden, tempo's moeten absoluut strak zijn en het uiterlijk verdient ook de nodige aandacht.
Maar.................wèl leuk !!!!

Het gerucht dat we dit gaan doen was meteen goed voor de nodige contracten en uitnodigingen dus dat dwingt ons ook tot aktie, maar waar haal ik de tijd vandaan !!!!!!!
Het sfeertje hebben we, we vinden het èrg leuk, we kunnen het en de muziek is er ook, maar TIJD !!!

Eindelijk

2009-10-19T12:38:00.001-07:00

Afgelopen dinsdag was het dan zover !!
Première van De Bonte Dinsdagavond dendert door.
In eerste instantie was ik tegen het houden van een première op dinsdag, want welk programma gaat nu op een doordeweekse dag in Première? nou, wij dus!

Noem me eens andere dag waarop je de Bonte DINSDAGavond Trein weer opnieuw kunt laten vertrekken?

Theater Gooiland in Hilversum kan wèl ruim 700 mensen herbergen, dus daar kwam m'n angst vandaan, want stel je voor, je eerste voorstelling met pers en camera's erbij in een halfvolle zaal, da's niet leuk!
Maar........ik was ten onrechte ongerust, de zaal en balkon puilden uit en het was zelfs een heel gedoe om de laatste kaarten.
Ik haat premières, ik ben door de jaren heen wel het een en ander gewend, maar een première is anders.

Ik trek krom van de zenuwen, voel me niet lekker, heb, wat ik ook drink, een droge keel en kom pas weer bij zinnen als het doek dicht is voor de pauze.

daarna is het over, kan ik voluit gaan en alsnog mijn feestje vieren, maar daarvoor? pffffffffffff.

Deze keer was het helemaal spannend, want we hadden besloten om de presentatie (nog) meer van de improvisatie te laten afhangen.

dat betekende dat de liedjes de hoekstenen van de show waren geworden en de leidraad waarlangs de show zou lopen.
Nu ben ik verantwoordelijk voor de liedjes, compilaties en medley's (met al het geknip en geplak erbij).
Daar komt dan ook nog bij dat het allemaal wel in het historisch perspectief van dit legendarische radio prgramma moest staan.
Een hele klus dus, waar heel wat denkwerk en research in is gaan zitten.
Ik was dus héél erg blij dat de zaal uit z'n dak ging en we een hele mooie pers hebben gekregen.
Hilversum vond het prachtig, wij ook en door de
improvisatie werd het na de pauze één groot
familiefeest met een uitloop van meer dan 30 minuten.
Top dus.

Maar....geef mij maar gewoon het ouderwetse toeren.
Lekker kris kras door het land en in iedere stad en theater opnieuw de uitdaging aangaan met de lokale bevolking.

We gaan nog door tot half mei 2010, dus als je in de buurt bent........

OP NAAR HET VOLGENDE SEIZOEN

2009-04-11T04:42:00.000-07:00

De Bonte Dinsdagavond Trein dendert door.

Veel mensen denken dat het einde van het seizoen ook het voorlopig einde van de werkzaamheden van een muzikant is.
Helaas, hoewel ik zeker nog wel met alles dat me na aan het hart ligt vacantie ga vieren, moet er wel degelijk nog een hoop werk verzet worden voor het komende seizoen.

Dat de Trein doordendert is zeker, maar inhoudelijk moet alles vernieuwd worden.
Nieuwe sketches, nieuwe liedjes, nieuwe kleding, nieuw decor en bovenal het uitschrijven van de arrangemeneten en partituren.
Een berg werk dat in nog geen twee maanden gerealiseerd moet worden.
Dat doe ik uiteraard niet alleen, maar het muzikale deel van het verhaal komt toch op mij neer.
Een fantastische job die ik niet alleen heel graag doe, maar waar ik ook bijzonder veel plezier aan beleef.

En dan komt het moment van de waarheid.
Het repeteren van de muziek met de band is een plezier op zich; net als vroeger weer lekker met de maatjes de oefenruimte in en muziek maken.
Vervolgens komt dan het repeteren van de sketches, de lees-sessies, het in-repeteren op het podium en dan inpassen met de band erbij.
Pas als het allemaal in de steigers staat gaan we even van onze vacantie genieten en beginnen eind augustus de try-outs in het theater.
En ook dat is een spannend traject. In de doorloop komen alle kleine fouten er uit en blijken toonsoorten toch nèt even anders te moeten zijn.
Repetities voor licht, geluid en choreografie zijn de volgende stappen en dan...ja, pas dan kan het seizoen beginnen.
Het leven van een theaterartiest is dus gewoon hard werken, niks mis mee en we doen het ook hééél erg graag.

Afgezien van hard werken is het ook heel spannend.
Er gaat een lang proces van creativiteit aan vooraf, veel denken, schaven liedjes er bij, liedjes er af en ga zo maar door.
En dan komt de grote dag: slaat de show aan, vinden de mensen het leuk, zingen ze mee, allemaal dingen die honderdduizend keer door je hoofd spelen en je dus ook behoorlijk plankenkoorts bezorgen.
En dan hebben we het nog helemaal niet gehad over: zit de zaal vol, hoe komt de show aan bij de theaterdirecties en ga zo maar door.

Het voelt als dansen op het slappe koord, maar ik zou het gevoel voor geen goud van de wereld willen missen.

Jan Vredenburg

EEN KNALLEND EINDE VAN HET SEIZOEN

2009-04-09T05:13:00.000-07:00

Katwijk, het sluimerende vissersplaatsje aan de Noordzee moest uitgerekend het decor zijn van ons laatste optreden van het seizoen.

Eerdere optredens daar waren altijd succesvol maar nooit uitverkocht.

We hadden ons daar al mee verzoend, want ja, een klein plaatsje en de halve bevolking op zee (!)

Maar dit keer voelde het anders. Er was vooraf een hoop geroezemoes in de zaal wat altijd een aanwijzing is voor veel publiek.

Voorzichtig informeren bij de eigenaar bracht aan het licht dat hij speciaal voor deze avond wat extra marketinginspanningen verricht had en op de vraag hoeveel kaarten er verkocht waren glimlachtte hij dan ook alleen maar een beetje geheimzinnig.

Aanvang en doek open verschaftte ons de aanblik van een tot de nok gevulde zaal.
Prachtig!!!
Ze zeggen wel eens dat Katwijkers een wat terughoudend en stug volkje zijn, Nou........NIETS is minder waar.
Van de eerste noot tot de laatste (derde) toegift werd er niet meegezongen maar meer meegebruld
Vooraf werden we al vergat op een heerlijk diner met (uiteraard) heerlijke vis die volgens mij
's middags nog in zee lag te spartelen.
Dus jullie begrijpen.........Katwijk staat bij ons HOOG in de top 10 van beste zalen van Nederland.

Ik kom er volgend jaar weer heel graag terug.

Jan

Peinzen over nieuwe liedjes

2009-01-29T11:55:00.001-08:00

Met het nieuwe seizoen voor de deur moet nu de basis gelegd worden voor een hele nieuwe Bonte Dinsdagavond Trein.

Da's altijd een moeizaam proces van liedjes combineren met de rode draad van het verhaal.

Eigenlijk is het net koken; eerst alle ingrediënten klaarleggen voordat we met het echte werk kunnen beginnen.
Voor dat eerste begin heb ik de afgelopen maand een paar dagen de tijd voor genomen.

Gewapend met m'n camera, (je weet nooit wat en wie je tegenkomt) en lekker dik aangekleed een fijne wandeling in de natuur gemaakt om eens goed na te denken.
Genietend van een kop gloeiend hete chocolade met een scheut rum zat ik in een uitspanning in het bos te peinzen met deze prachtige boom als decor.

In onze polder houden de boeren nog paarden en op winterse dagen (zoals nu) komen de arresleeën voor de dag.
Adembenemend mooi kwam daar door het bos zo'n slee met twee dampende paard er voor.
Gewillig wilden de mensen even voor me poseren en zie hier het eindresultaat.
Die klingende sleebelletjes bij het wegrijden brachten ook meteen m'n eerste liedje:
De postkoets van de Selvera's.

Het maffe van alles is dat zoiets dan gewoon oppopt in je hoofd, er zijn geen aanleidingen, behalve dan misschien dat die boom daar zo heerlijk rustig stond te staan en dat die slee zo mooi kwam aanklingelen.
Inmiddels zijn de contouren van de nieuwe show wel duidelijk.
Nu de invulling nog, er komen wat meer sketches in, en een betere verdeling van de hoogte punten.

Maar al met al komt er nu wel een beetje lijn in, nu zaaien en in augustus /september oogsten.

Het komt goed, maar zeg nooit dat muzikanten het allemaal op een presenteerblaadje aangereikt krijgen.

Jan Vredenburg

Nieuwe Ideeën

2009-01-17T05:21:00.000-08:00

Muziek is een virus.

Eenmaal mee besmet achtervolgd het je je hele leven.

Althans,...dat van mij.

's Morgens als ik opsta heb ik een liedje in m'n hoofd, en onder de douche komen er alweer allerlei ideeën opborrelen.

Soms is dat leuk en erg handig, soms is het werkelijk een kruis, want concentreren tijdens een vergadering wordt erg moeilijk als je brein te pas en te onpas mensen en omstandigheden linken aan liedjes en mogelijkheden voor een sketch of een show.

Iemand stelt zich voor als Margot huppeldepup en onmiddellijk brult mijn muzikale hersenkwab "Margootje, Margootje uit Madurodam (naar het geweldige lied van WimSonneveld) en ik moet dan werkelijk op mijn tong bijten om niet te vragen woont u dan soms in de buurt van...........

Lastig !!!

Maar andere keren ben ik dolgelukkig met mijn eigenzinnige hersenkwab als ik ineens een briljante (nou ja, volgens mij dan) inval krijg.

Een nieuw item voor de nieuwe show wordt "Vergeten geluiden".

De ouderwetse telex, fluitketel, De stadsomroeper (De klok heit negen, Negen heit de Klok), de straatventer met zijn unieke teksten en liedjes, maar ook de koffiemolen, de schrijfmachine, het opporren van de kolenkachel, de tramconducteur die de straatnamen omroept en ga zo maar door.

Leuk, goed waar te maken, en precies passend bij mijn idee over nostalgie en mijn show over vroeger.

In de komende tijd ga ik in de studio de eerste geluiden opnemen, wordt dus vervolgd.

De Bonte Dinsdagavond Trein dendert doorrrrrrr.......

2009-01-15T13:13:00.000-08:00

Leuk nieuwtje,

Gisteren hebben we het besluit genomen om de première van de nieuwe show niet zoals eerst gepland was op 13 september te houden, maar zoals dat hoort bij deze show op: DINSDAGAVOND 15 SEPTEMBER in theater Gooiland in Hilversum.

Hoewel ik natuurlijk nog niets kan verklappen, wordt het dus ook een ècht spektakel en brengen wij "De Bonte Dinsdagavond Trein" terug naar waar hij hoort: in Hilversum.
Vanaf juli gaan we al in retraite om nieuwe elementen aan de show toe te voegen en worden de punten nog weer eens op de i gezet.
Ik kijk er naar uit, het wordt allemaal nèt weer iets anders maar uiteraard weer met veel mooie en ontroerende radioherinneringen aan die tijd dat geluk nog heel gewoon was.

Vodduh

2009-01-12T11:56:00.000-08:00

Tussen de optredens door en alle andere beslommeringen in de strijd om een eerlijk bestaan vond ik de tijd om even bij De Slegte binnen te lopen.
M'n favoriete boekwinkel waar ik graag even rondstruin op zoek naar leuke, handige en aparte boekjes.

Op m'n blog staat een hartstikke leuk You Tube filmpje over echte Amsterdamse straatventers.
Een inmiddels uitgestorven beroep, maar in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw scharrelden zo'n 1000 venters in Amsterdam hun kostje bij elkaar.

Niet weg te denken uit het straatbeeld en gekoppeld aan mijn herinnering van het geluid van het schuifraam van m'n Oma, die, gelokt door zijn geroep, op die manier haar bestelling naar beneden riep, vind ik dit een stukje geschiedenis dat zeker een plaats in m'n show moet krijgen.
En laat ik nu juist over dit onderwerp een boekje vinden !!! helemaal goed met allerlei leuke anekdotes en wetenswaardigheden dus een bron van inspiratie voor een leuke grap of een aardige imitatie.

Het is toch verbazend hoe de menselijke geest in elkaar steekt; het geluid van het schuifraam van m'n oma en ik zie zo weer in het schemer die groente en fruitventer bij m'n Oma voor de deur staan. Ik loop langs een oude school met zo'n gevelkachel en de geur van zo'n ding brengt een wereld van herinneringen aan mijn eigen lagere schooltijd terug, maar ook de geur van vers gebakken brood of suddervlees; allemaal prikkels waarop je geheugen onmiddellijk overuren maakt.

Leuk om over na te denken en steeds maar weer meer stof voor de show.
Als ik niet oppas wordt het een show van een dag en moet je je twaalf uurtje meenemen.

Jan

Uitreiking Cum Laude Award

2009-01-04T03:42:00.000-08:00

WOW !!! da's schrikken.

Kreeg ik van een oud collega plotseling een foto toegestuurd uit mijn Concert Radio tijd, waarin ik nog aan het roer van dit mooie klassieke radiostation mocht staan.
Wat een dikke kop! Het goede leven liet zich aanzien, zelfs het colbertje zat strak om m'n eens zo strakke buikje heen.
Maar goed, de gelegenheid was er een om trots op te zijn; de uitreiking van de Cum Laude Award aan dame Barbara Hendrikxs voor haar gehele ouvre.

Rechts staat oud strijdmakker Jeroen Soer die in zijn tijd als DJ bij de VARA ook een stuk slanker oogde dan op deze foto.
Het waren mooie tijden, die ik niet had willen missen, maar zeker niet zou willen inruilen voor mijn herwonnen vrijheid en muzikantenleven.
Het gaat namelijk uiteindelijk om de inhoud en niet om de nullen op een bankrekening.
Ik geef toe, alleen maar nullen is niet goed, maar geluk is een groot goed en zeker niet te koop.

Nee, laat mij maar lekker stoeien met Ouwe Liefde, DE Bonte Dinsdagavond Trein en al mijn nieuwe nog inbouw zijnde muzikale dromen, daar voel ik me prima bij.
Overigens Mark: toch bedankt voor de foto.

Jan Vredenburg

De Bonte DinsdagavondTrein

2008-12-27T03:38:00.000-08:00

Jan Vredenburg, Ouwe Liefde Roest Niet en De Bonte Dinsdagavond Trein in
"De Meerpaal"

Voor mij is het eigenlijk super nostalgie! Lang lang geleden stond ik hier al in Stuive's In gepresenteerd door Ria Bremer (kent u haar nog??)in de Meerpaal omdat schoolkinderen Champagne nadeden en er een gouden stuiver mee wonnen!
En nu sta ik er weer, een stuk ouder en wijzer en eigenlijk in de situatie die altijd nagestreefd heb; met mijn band en vrienden in en setting die mij na aan het hart ligt: de jaren vijftig.

Helemaal aan het uiterste eindje van het jaar staan we dan eindelijk in Dronten.
Een thuiswedstrijd en daarom extra spannend.
Vanaf het begin van het seizoen was het al spannend of de ideeën zouden aanslaan en hoe het publiek zou reageren op de terugblikken.

Zeker nu e.e.a. is samengevoegd met de presentatie van de zeer ervaren "ouwe rot"Chiel van Praag en onze jonge hond Michael van Hoorne.
Michael is een verhaal apart; ondanks z'n 28 jaar beloofd deze jonge presentator en komiek nog ver te komen.
Met nog een beetje meer 'Michael' en wat minder van z'n grote voorbeelden gaat hij zeker hoge ogen gooien en wordt hij een hele grote in de vaderlandse entertainmentwereld.

Tezamen met mijn band als begeleidingsorkest zit het muzikaal en inhoudelijk goed in elkaar en is mijn grootste zorg op dit moment de continuïteit.

Hier en daar gaat deze tour wat opspelen en komen er pijntjes en klachten en moeten we zelfs gaan denken aan understudy's
Verder schieten we hier en daar schieten nogal eens uit de bocht doordat Chiel en Michael teveel aan het improviseren slaan, wat hilarische taferelen oplevert maar dan ook weer ten koste gaat van de snelheid.
Maar goed, eind Mei sluiten we dit seizoen af en gaan we werken aan de reprise die gaat heten : De Bonte Dinsdagavond Trein dendert door.

Een item dat er eigenlijk ingeslopen is, is het gedeelte waar het publiek mag roepen om een liedje dat ze gemist hebben.
Erg leuk, maar het legt wel extra druk op de band die, al kennen ze heel veel liedjes af en toe toch moeten improviseren om het geheel op de rit te houden.
Voor de grap ga ik een apart Blog bijhouden over deze bijdragen, want wie had nu ooit kunnen dromen dat de band en ik het Wilhelmus zouden spelen en zingen, en tòch is het gebeurd!

Dochter Shylina is wat ongerust over het buhnegedrag van haar Pa.
Begrijpelijk, want ze heeft al vrienden en vriendinnen hier, en dan heb ik het nog niet eens over haar schoonfamilie (een behoorlijk bekende familie en zelfs één van de grondleggers hier in de polder) dus is me verzocht me wat in te houden en me te gedragen. (Ze heeft gelijk)

Hierbij alvast een bijdrage uit de Flevopost over het komende optreden van Dronten.

muzikale invulling

2008-10-06T02:54:00.000-07:00

Onze show moet uiteraard een hoog nostalgisch karakter hebben.

De hele uitstraling moet het midden houden tussen het sfeertje van de jaren 30 tot en met halverwege de jaren vijftig.

Dus Sanseveria's, petroleumstel, baaienrokken, broeken met bretels en petten.

Nu we ongeveer het sfeertje en het tijdsbeeld geschetst hebben waarin naar mijn mening de nieuwe show zich moet afspelen is het ook tijd dat we invulling geven aan het muzikale deel.

Vervolgens kunnen we dan aan de hand van de liedjes weer sketches en situaties op het podium creëren.

Iets wat ik heel graag in de show zou hebben, perfect in het tijdsbeeld past èn ook nog een keer puur Amsterdams is, is een flinke dosis Willem Parel.

Ik heb wat You tube voorbeelden op het Blog gezet, maar er is natuurlijk veel meer te bedenken. Kom dus met liedjes en ideeën.

Hier mijn Willem Parel voorzet: Een cent, Poen, de Orgelman en de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Maar ookprachtige liedjes die alles met die tijd en/of Amsterdam te maken hebben zoals; Mijn eerste, Telkens weer, Het oude huis, Wordt nooit verliefd, de Jantjes, Die afgekeurde woning, aan de voet van die ouwe Wester, Amsterdam huilt.

Daarnaast dienen fenomenen als straatventers aan bod te komen, maar ook echt Amsterdamse dingen als spionnetjes( klein spiegeltje aan de gevel zodat je van 1 of 2 hoog kon zien wie er voor de je deur (of die van de buurvrouw) stond.

Maar ook zou ik het NPG oftewel: het Nederlands Parel Genoodschap nieuw leven in willen blazen.

Wim Sonneveld richtte in zijn Willem Parel creatie de N.P.G. (het Nederlands Parel Genoodschap) op. Een (fictieve) vereniging voor amsterdamse orgeldraaiers die het natuurlijk verdient om voor onze show nieuw leven ingeblazen te worden.

Maak dus al je vrienden en kennissen lid van het NPG.

Knipperdolletjes

2008-10-04T04:19:00.000-07:00

Als kleine jongen kwam ik met mijn ouders (moeder) regelmatig in het proeflokaal van Wijnand Fockink, en ik kan me nog levendig herinneren dat ''Tante'' Dien die achter de tap stond mij dan kleine zoute bolletjes toestopte.
Omdat ik zowel ''Tante'' Dien als de zoute bolletjes nooit vergeten ben was mijn eerste vraag toen ik op uitnodiging van Rob Koning (de tegenwoordige uitbater) het proeflokaal bezocht of er foto's van '' Tante'' Dien bestonden en waar de zoute bolletjes waren.
Rob beloofde me in de archieven te duiken en het me te laten weten.
Hier zijn antwoord; Ha Jan, we hebben hier intern veel over jou en je zoektocht gesproken, maar tante Dien is bij ons niet bekend. Ze komt nergens voor in de documentatie of anderszins. Foto's hebben we dus niet....
Wel heb ik een recept van de knipperdolletjes / scheepsbeschuitjes wat waarschijnlijk in de buurt komt van de originele versie, we hebben dit wel eens gemaakt maar het is behoorlijk hard en wij vonden het niet echt lekker.
Ik heb het op papier staan dus je kan een kopie ophalen hier, ik heb geen scanner namelijk.
Groeten en tot snel Rob.
Jullie begrijpen, dat recept komt er aan.

De historie van het knipperdolletje heb ik nu al:
Een knipperdolletje is een klein rond beschuitje. Het woord is omstreeks 1780 voor het eerst aangetroffen, in de verbinding Delftse Knipperdolletjes. In de negentiende eeuw werd het kleine, ronde beschuitje als een typisch Amsterdamse lekkernij beschouwd.
Ik denk dus dat die knipperdolletjes door Wijnand Fockink bij een bakker in de buurt op bestelling (als versnapering voor op de bar) in de vorm van klein bolletje gebakken werden.

Amsterdam, de stad van een lach en een traan

2008-09-30T11:26:00.000-07:00

Amsterdam heeft altijd veel theaters gehad.
Het Leidsepleintheater, Tuschinsky, Rembrandspleintheater, Carré en de Stadsschouwburg waren de grote theaters.

Daarnaast had je de kleinere als het de La Mar, Engelenbak, Rode Hoed, Frascati en de Brakke Grond.
Fien de la Mar had zelfs haar eigen theater. Voor haar gekocht door haar man, de architect Piet Grossau.
Fien trad er enkele jaren zeer succesvol op in de cabarets van Cor Ruys en Willy van Hemert.
Een aantal jaren draaide het theatertje voorspoedig, doch toen het in 1950 in ernstige geldnood kwam nam Wim Sonneveld het over.
Mooie anekdote is dat Fien bitter tegen Wim Sonneveld, die altijd met succes optrad in het Leidseplein Theater zei, ik snap het niet: "Ze komen wel bij jou in die drollenhoek maar in mijn bonbonnière blijven ze weg!"
Waarna Fien de la Mar er nooit meer een voet over de drempel gezet heeft.
Oude theaters hebben een ongrijpbare sfeer van nostalgie, de stemmen van de artiesten hangen als het ware nog boven het podium en achter de coulissen en in de kleedkamers is de sfeer van de tevredenheid over een geslaagd optreden nog voelbaar.
Prachtige theaters waar ik heel graag ooit nog eens zou staan met mijn groep en dan dat overweldigend mooie lied van Rika Janssen zingen over haar Amsterdam en de Jodenhoek: Amsterdam huilt waar het eens heeft gelachen.

Rika Janssen was getrouwd met Kees Manders, de broer van Tom.

Kees schreef voor haar de prachtigste liedjes als M'n wieggie was een stijfselkissie en het wonderschone Amsterdam huilt.

De Amsterdamse artiestenwereld was een hecht en gesloten wereldje waarin naast een felle concurrentie ook veel plezier, mededogen en hulp in nood voor elkaar bestond.

Mazzel en Brogum voor de hele Misjpooge.

Via de effectenbeurs naar het Rembrandtsplein

2008-09-29T05:12:00.000-07:00

Vanuit de Pijlsteeg kon je rechtsaf naar de Amsterdamse Effectenbeurs waar mijn Opa makelaar in koffie en thee was.
Mijn Opa was niet onbemiddeld en woonde destijds op de Prinsengracht hoek Spiegelstraat.
Als na een roerige dag met veel handel, de beursklok geklonken had en de beurs voor die dag gesloten was, dronk mijn Opa met zijn relaties nog een glas en deed met zijn vrienden een paar spelletjes domino (domineren noemde hij dat) alvorens hij op huis aan ging.

Het nachtleven van Amsterdam speelde zich af op het Rembrandts -en Thornbeckeplein (de voormalige Boter -en kaasmarkt van Amsterdam.
Theaterartiesten kwamen hier na hun voorstelling nog even ‘een afzakkertje’ halen en met collega’s bijpraten over het vak.
In 1927 vond op datzelfde Rembrandsplein een groot drama plaats. Acteur en cabaretier Jean Louis Puisuisse werd samen met zijn vrouw bij het verlaten van het theater doodgeschoten door een jaloerse en afgewezen minnaar van zijn vrouw.
Heel veel artiesten zijn in die beginjaren hier begonnen en verdienden een schamele boterham met optredens in Saint Germain Duprez van Tom Manders (Dorus), De Kopermolen van Henk Elsink of de latere Shorts of London waar Manke Nelis avond aan avond zijn mooie Wester bezong.

Naatje op de Dam

2008-09-27T10:43:00.000-07:00

Uit de mailtjes die ik ontving begreep ik dat Naatje van de Dam geen persoon was, maar de voorloper van het monument op de Dam, wist kleine Jantje veel.

Uiteindelijk kon m’n zus me helpen, Naatje van de Dam was een standbeeld dat in een parkje stond op de plek waar nu het monument staat.
En na wat zoeken op ’t net heb ik hier een foto voor jullie van het oorspronkelijke beeld.

Maar het wordt nog leuker, er is ook een replica van de oorspronkelijke Naatje, (toegezonden door Kees, bedankt Kees)

Ze staat bij de Bullebakssluis naast Bureau Raampoort, en is in 1975 gemaakt door Hanna Mobach.

Het verwijst naar het standbeeld 'De Eendracht' zoals het beeld op de dam officieel heette.

De Amsterdammers vonden het echter maar 'naatje' dat het beeld met de beeltenis van een vrouw daar midden op de dam vreselijk in de weg stond en doopte het beeld dan ook met veel humor 'Naatje op de Dam'.

Na 60 jaar midden op de Dam in de weg te hebben gestaan, is het beeld in 1914 eindelijk verwijderd.

Op de plaats van het prieel en het beeld staat tegenwoordig het monument.

De rode draad van de voorstelling

2008-09-26T10:27:00.000-07:00

De rode draad door het hele verhaal wordt het oude Amsterdam.

De binnenstad is het oudste gedeelte van Amsterdam. Het is het gebied rond de Dam en wordt begrenst door de Singel, Amstel, Kloveniersburgwal, Geldersekade en het IJ. Als reasechte Amsterdammer (dat ben je pas als je er ècht ook geboren bent) zullen we toch een aantal zaken recht moeten zetten, zoals:

De mythe van de Westertoren tot het oudste stukje Amsterdam met de Pijlsteeg waar ik geboren ben.
Over de straatventers met hun onverstaanbare teksten en melodietjes tot Naatje van de Dam.
Over het chique hotel Schiller waar dames van stand discreet 'heren' ontmoetten tot het 'echte' ruige leven van de wallen.
En van het water en vuurhuis van mijn overgrootmoeder tot de bakkerskar van mijn grootvader
De misvatting dat je als echte Amsterdammer vooral erg plat moet praten en dat je alleen een goede Amsterdamse zanger kan zijn als je wieg in de jordaan stond, echte jordanesen als Johnny Jordaan en Willy Alberti (Carel Verbrugge) konden vlekkeloos ABN zingen en spreken.

Ik loop al behoorlijk lang mee in het artiestenwereldje en geloof me, van al die jordaanzangers zijn er slechts een paar ècht in de jordaan geboren.
Ik denk dat ik het beste kan beginnen bij mijn geboortehuis.
Ik ben geboren in het oudste stuk van Amsterdam: de Pijlsteeg op nr. 39. Het pand behoorde toe aan de beroemde geneverstoker Wijnand Fockink en voordat mijn ouders er woonden was de Volksgaarkeuken er gevestigd.

Nu is het een wereldberoemd proeflokaal met een prachtig interieur.
Ik ben er laatst teruggeweest.
Er is niets veranderd, het ruikt hetzelfde, de humor is nog steeds
hetzelfde. Denk het keurige lakwerk, de Amerikanen en de Japanners weg en de tijd heeft stilgestaan.
Honderd meter naar links en je staat met je neus voor het monument op de dam, tweehonderd meter naar rechts en je staat midden op de wallen. En daartussen zit een soort bubble van nostalgie.

In een mijn optiek horen hier twee liedjes bij: Het oude huis van Willeke Alberti en die afgekeurde woning van Johnny Jordaan.

Even voorstellen

2008-09-26T03:25:00.000-07:00

Ouwe Liefde Roest Niet zanger Jan Vredenburg (hier met de accordeon) is oprichter van de groep en bedenker van het concept.
Was muziek voor hem in eerste instantie het uitoefenen van het door hem gekozen beroep, door privé-
omstandigheden werd hij geconfronteerd met de kracht die muziek kan hebben op mensen.
Hij was hierdoor zo getroffen dat hij vanaf dat ogenblik besloot z'n carrière aan te passen aan dit doel. Als ex Champagnezanger belde hij de pianist en orkestleider van het vroegere Champagne-begeleidingsorkest en vroeg hem om zijn medewerking. Na nog 4 telefoontjes en een genoeglijke avond in de kroeg, zag de vriendengroep Ouwe Liefde Roest Niet het licht.

v.l.n.r. Peter Boer-gitaar/accordeon/zang, Jan Vredenburg-zang/presentatie, Bea Willemstein-zang, Frank v.d. Berg-Bas, Theo van Adrichem-drums, Arthur de Groot-toetsen/zang

Vanaf dat moment ging het snel.
Waren het in het begin inderdaad uitsluitend optredens in verzorgingshuizen en instellingen, inmiddels praten we over een heuse theatergroep die een drukke theateragenda heeft en volle zalen trekt maar daarnaast nog steeds veel optredens blijft verzorgen in verzorgingshuizen, waarbij de gage steevast slechts onkosten + een kopje koffie of soep is.
Het komende seizoen zal Ouwe Liefde Roest Niet ook te zien zijn in "De Bonte Dinsdagavond Trein" een gezamenlijk theaterproject met producent Michael van Hoorne en vriend en presentator Chiel van Praag.

Voor zover instellingen en verzorgingshuizen interesse hebben, de groep nog niet kennen of niet weten te bereiken is een aanvraag via dit blog voldoende.

Omdat een seizoen zomaar voorbij is zitten we natuurlijk niet stil.
Voor het seizoen 2009-2010 lopen we dan ook al weer te broeden op nieuwe wegen en een ander concept, maar altijd vol meezingers en herkenbare situaties.
Een grote wens van mij zou zijn om in ons nieuwe programma een flinke dosis Amsterdam en mijn roots op te nemen.
Als rasechte Amsterdammer zou ik het ontzettend leuk vinden om Willem Parel meer aandacht te geven, de straatventers weer een kans te geven en misschien wel mijn idool Willy Alberti te eren .
En dat allemaal met heel veel weetjes en anekdotes over ‘mijn Mokum’

Omdat een mens niet alles kan weten en mijn beide vraagbaken (mijn ouders) niet meer leven hoop ik op de medewerking en het geheugen van mijn (Blog)tijdgenoten.

Jan Vredenburg